Komornik nie może podwyższać opłaty egzekucyjnej o podatek VAT

W dniu 7 lipca 2016 roku Sąd Najwyższy podjął w sprawie o sygn. III CZP 34/16 uchwałę, którą rozwiał wątpliwości wielu wierzycieli, dłużników i komorników. Zgodnie z tezą wspominanej uchwały: Komornik sądowy, określając wysokość kosztów postępowania egzekucyjnego, nie może podwyższyć opłaty egzekucyjnej, ustalonej na podstawie art. 49 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (jedn. tekst: Dz.U. z 2015 r., poz. 790 ze zm.), o stawkę podatku od towarów i usług.

W komunikacie opublikowanym na stronie Sądu Najwyższego czytamy, że w art. 49 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji (jedn. tekst Dz.U. z 2015 r., poz. 790 ze zm.) wysokość opłat jest ściśle ustalona, a ich górne granice nie mogą być zwiększone. Celem ustalenia podstawy opodatkowania należy odjąć od otrzymanej należnej komornikowi kwoty wartość podatku należnego, obliczonej metodą „w stu”, gdzie każde 100 złotych wynagrodzenia zawiera 18,70 złotych podatku od towarów i usług (100 zł x 23%/123%). Podstawa opodatkowania wynosi zatem 81,30 złotych. W razie wątpliwości czy cena zawiera podatek czy nie, powinno uznawać się, że cena ten podatek zawiera.

Problem, na kanwie którego Sąd Najwyższy podjął wspomnianą uchwałę powstał w zeszłym roku.  W interpretacji z dnia 9 czerwca 2015 r. (PT1.050.1.2015.LJU.19) Minister Finansów stwierdził, że wykonywane przez komorników czynności, w szczególności egzekucyjne, należy uznać za podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług świadczenie usług za wynagrodzeniem i że nie ma do nich zastosowania wyłączenie, o którym mowa w art. 15 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług. Od 1 października 2015 r. do wszystkich czynności komorników mają zastosowanie ogólne zasady rozliczania podatku od towarów i usług.

W ustnym uzasadnieniu Sąd Najwyższy zauważył również, że rozwiązanie jest bardzo niekorzystne dla komorników, ale zmiana interpretacji nie może prowadzić do obciążenia finansowego dłużników.